Powerbikers in Oostenrijk (10-14 juli 2003)

(Rapportage: Jos Jansen)

Periode: 10 juli tot 14 juli 2003
Deelnemers: Jos Jansen en echtgenote José, Médard Claes en echtgenote Alda, Ludo Henderix en echtgenote Mia, Gust Loos, Henri Boonen, Hubert Goossens, Michel Nysen.
Doel: Nauders in Oostenrijks Tirol met deelname op 13/07/2003 aan de Cyclosportieve Dreilaendergiro (172km met ondermeer Stelvio en Ofenenpass).
Opmerking: Tijdens het ganse verblijf in Oostenrijk is het stralend zomerweer met hoge temperaturen (dagelijks stijgt het kwik over de 30 graden).

Dag 1: De reis naar Nauders (1360m hoogte)
De trip van Bocholt naar onze vakantiebestemming over de Duitse Autobanen en de Fernpass en Landeck tot Nauders verloopt zonder problemen. Om 15.30u en 868km verder stappen wij uit aan ons 4-sterren hotel ASTORIA dat de volgende dagen zal dienen als uitvalsbasis voor onze fietstochten. Na de installatie in onze kamers, besluiten wij Nauders op de fiets te verkennen. Al snel komen wij in de verleiding het dorp te verlaten en slaan de 2km lange klimmende weg in naar de Norbertshöhe (1475m).

Voor ons wenkt dan een prachtige afdaling van bijna 10km naar Martina: daar besluiten wij om toch maar dezelfde weg terug te keren naar ons hotel in plaats van een rondweg van circa 40km te doen en dit wegens de hoge temperatuur en het feit dat verschillende onder ons vertrokken zijn zonder drinkbus. In ieder geval hebben wij op de dag van aankomst er al een ritje van 25km opzitten over een mooi colletje (10km lang – gemiddeld 4,1%).

Tot onze vreugde blijkt ook ons hotel zijn 4-sterren waard te zijn (grote nette comfortabele kamers en een zeer goede keuken; ook is er een afgesloten fietsenstalling, zwembad, sauna enz.).

Nauders gezien vanaf de weg naar Norbertshöhe.

Dag 2: Uitstap naar het Kaunertal: de ultieme klim
Bij een uitgebreid en lekker ontbijt, beslissen wij om met de grote camionette van Medard Claes de verplaatsing van 25km te doen tot het dorpje Prutz aan de ingang van het Kaunertal. Met de Dreilaendergiro van zondag in het vooruitzicht moeten wij bij dergelijke hitte krachten sparen. Vlak voor Prutz krijgen wij gezelschap van onze collega Michel Nysen die ons ’s nachts achterna gereisd is: hij besluit om niet te gaan rusten doch om samen met ons de rit te doen.

Doel van die dag: beklimming van de Kaunertaler Gletscherstrasse vanuit Prutz (866m) tot het bergrestaurant Weisseeferner (2750m) over 38km.

Na een 5-tal gemakkelijke kilometers van 2 tot 5%, volgt een eerste steil stuk van 14%, daarna is het een 2-tal km vlak tot aan het tolstation (auto’s moeten betalen, fietsers gratis): vandaar begint het serieuze klimwerk. Ons groepje van 7 fietsers is intussen reeds lang uit elkaar gevallen. De klim wordt steeds moeilijker en enkele steile haarspeldbochten van 12 tot 18% hijsen ons naar een hoogte van 1800 m waar een prachtig stuwmeer voor onze ogen opduikt.

Hier worden enkele foto’s gemaakt en Medard Claes, Henri Boonen, Hubert Goossens en ikzelf zetten onze tocht verder richting Gletscher op 2750m hoogte. De anderen (Gust, Michel, Mia en Ludo) vinden dat zij reeds voldoende geklommen hebben (20km) en besluiten enkel nog rond het 5,5km lange stuwmeer te rijden om vervolgens wat te verpozen op het op de stuwdam gelegen terrasje.

(Ikzelf, Henri Boonen en Berke Goossens aan het stuwmeer;einddoel: sneeuw op achtergrond)

Boven het stuwmeer

Een heerlijke klim

Wij vervolgen onze tocht langs de linkeroever van het stuwmeer en kunnen gedurende de volgende 5,5 vlakke km’s op adem komen.

Dan kondigt zich het tweede en zwaarste gedeelte van de klim aan: in korte, steile en genummerde haarspeldbochten gaat het fiks omhoog. Eens boven de boomgrens klimt de weg tussen de alpenweiden in een werkelijk prachtig landschap in nog eens tien haarspeldbochten en met een stijging van maximaal 18% verder naar het grote restaurant aan de voet van de gletscher.

Een lange, heerlijke afdaling van 38km brengt ons vervolgens terug naar Prutz alwaar wij op een terras bij een fris pintje nakaarten over de rit.

Iedereen is het erover eens: door zijn lengte van 38km met onderweg prachtige uitzichten op de Otztalen Alpen en de eeuwige sneeuw, zijn steile passages en talrijke haarspeldbochten is dit een echte topper. Daarenboven is er nauwelijks last van auto’s.

De rit volgens mijn hoogtemeter: 80,23km; gemiddelde: 20,3; hoogteverschil: 1892m. Gemiddelde stijging: 8%; maximale stijging: 18%.

Dag 3: Reschenpas
Een rustig ritje naar de Reschensee vormt het menu van deze dag (35km; Hv: 399 m).

Tijdens deze rit ontdekken wij dat de Oostenrijkers zich wel degelijk inspannen om het fietsers naar de zin te maken. Langs de drukke weg naar de Reschenpass loopt immers een alternatieve weg en op sommige plaatsen zijn er nieuwe lange stukken breed fietspad aangelegd ver verwijderd van de hoofdweg: jammer dat sommige kleine stukjes langs de Reschensee nog onverhard zijn.

Langs de andere kant van de Reschensee moeten wij een klein colletje overwinnen en keren zo terug naar Nauders.

Tijdens een plaatselijk klimmetje in het dorp, krijgt Mia pech: de achterpat van haar Gary Fisher begeeft het en reparatie blijkt onmogelijk. Ook Michel gaat naar de fietsenmaker doch met heel andere bedoelingen: hij is immers komen opdagen met en 42 x 26 als kleinste versnelling en heeft gisteren op de Kaunertaler Gletscherstrasse mogen ervaren dat dit absoluut veel te groot is. Triomfantelijk toont hij zijn nieuwe blok (hij heeft een mountainbike blok laten monteren met een 32 vanachter): nu is hij inderdaad beter gewapend om de grote uitdaging van morgen – de Dreilaendergiro – aan te vatten.

De rest van de dag wordt gevuld met het in orde brengen van de fietsen, het afhalen van de rugnummers en het rondslenteren op het feestterrein; uiteraard wordt ook de rit van morgen druk besproken.

Dag 4: Cyclosportive Dreilaendergiro (172km; 3300m hoogteverschil)
Er blijken meer dan 2600 deelnemers ingeschreven te hebben voor deze tocht met tijdsopname over de Stelvio (Itallïe) en Ofenenpass (Zwitserland) en Norbertshohe (Oostenrijk).

Alhoewel de gezamenlijke start om 06.30u plaatsvindt, staan de eersten reeds voor 06.00u paraat. Ook Medard Claes is reeds om 06.00u ter plekke, staat dus redelijk vooraan en wil er voor gaan. Ook ik heb de ambitie om een redelijke tijd neer te zetten doch sta reeds halverwege het deelnemersveld.

De andere Power Bikers zijn voorzichtiger ook al omdat het hun eerste deelname is aan een cyclosportive in de bergen: zij willen vooral ervaring opdoen en vinden een goede tijd eerder bijkomstig: Bij de start staan zij dan ook op de laatste rijen.

Stipt om 06.30u klinkt het startschot en zet de bende fietsers zich onder luid applaus van de talrijke supporters in beweging: het duurt 8 minuten vooraleer de laatsten de startlijn passeren.

Reeds van bij de start zit het tempo er lekker in: de 38km naar Prad alwaar de klim naar de Stelvio opduikt, worden dan ook in ijltempo afgelegd. Dan begint de 27km lange klim naar de Stilfser Joch (Stelvio) met een hoogteverschil van 1857m. In Trafoi na 11km klimmen is er een eerste bevoorrading doch deze laat ik links liggen: het gaat lekker en ik merk dat ik meer fietsers voorbijrijd dan andersom. De talrijke genummerde haarspeldbochten, het regelmatige stijgingspercentage van om en bij de 8% zorgen in mijn ogen voor een niet al te lastige klim. Het is tevens een prachtige klim met veel natuurschoon. Op de top van de Stelvio negeer ik ook de 2de bevoorrading, ik zie ook de aangekondigde controlepost niet en gooi me dan maar in de afdaling.

Intussen is de groep fietsers reeds lang uiteengerukt en zijn er zelfs momenten dat ik helemaal alleen rijdt. Dan volgt de Ofenenpass in Zwitserland (13km klimmen met een hoogteverschil van 774m). Door het verraderlijke en lange vals plat gevolgd door enkele steile km’s naar de top toe alsook door het drukkere verkeer, ervaar ik deze col zeker niet als een gemakkelijke en aangename col.

Was het overmoed of een gevolg van te weinig drinken bij zulke hitte (36°), feit is dat na 105km de kramp toeslaat in mijn linkerbeen en ik noodgedwongen het kleine groepje fietsers waarin ik mij bevind, moet laten gaan. In een traag tempo bereik ik de volgende bevoorrading op 118km, waar ik mij volgiet met sportdrank, een banaan en gebakje verorber en dan terug de fiets opspring.

En zie, het gaat allengs beter en beter: Ik pik aan bij een behoorlijk snel rijdend groepje en houd mij gedurende een 25-tal km gedeisd: ik merk trouwens dat er nog maar een 3-tal fietsers echt kop doen.

Een 10-tal km’s voor de aanvang van de laatste klim, besluit ik het erop te wagen en begin mijn deel op kop te doen. Ik merk dat ik er terug helemaal bovenop ben en doe voluit mee.

De laatste bevoorrading aan de voet van de laatste klim naar Norbertshohe (10km met hoogteverschil van 439m) sla ik weer over en ik slaag erin nog minstens een 30-tal concurrenten te remonteren tijdens de klim.

De 3km lange afdaling tot de finish, worden in euforische stemming afgelegd. Niet echt moe doch wel voldaan bereik ik de finish.

Uitslag van de Power Bikers (op meer dan 2600 deelnemers):
Nr. 159: Claes Medard, tijd: 6u 15
Nr. 428: ikzelf, tijd: 6u 55
Nr. 991: Nysen Michel, tijd: 8u 08
Nr 992: Goossens Hubert, tijd: 8u 08
Nr. 1199: Boonen Henri, tijd: 8u 41
Nr. 1561: Loos August, tijd: 10u 17
Nr. 1562: Henderix Ludo, tijd: 10u 17

De overwinnaar arriveerde in 5u 23.

Commentaar over de rit :
Een rit over de Stelvio is sowieso een belevenis: het was een prachtige tocht in een wondermooi landschap. De organisatie was goed tot zeer goed met toch wel een minpunt namelijk het tekort aan bevoorrading voor de jongens welke de pech hadden in de achterste gelederen te fietsen: de organisator beloofde voor volgend jaar beterschap.

De Zeller Zee

Dag 5: terugreis naar Bocholt en tweede deel van de reis
Na een stevig ontbijt vertrekt iedereen huiswaarts behalve Ludo en ikzelf. Samen met onze vrouwen maken wij de verplaatsing naar Kaprun in Salzburgerlandalwaar wij van 14/07 tot 19/07 nog zullen genieten van een ontspannen fietsvakantie. Wij ontdekken er de schoonheid van de Tauernradweg (fietsroute van Krimml naar Salzburg) en ikzelf beklim nog die andere reuzencol nl. de Grossglockner (2505m).

Rusten op de Tauernradweg

Tijdens deze fietsvakantie beklom ik volgende reuzen:
– Kaunertaler Gletscherstrasse: hoogte 2750m
– Stilferjoch (Stelvio): hoogte 2757m
– Grossglockner: hoogte 2505m

Het is zeer moeilijk een favoriet aan te duiden: het zijn alle drie heerlijke beklimmingen met talrijke haarspeldbochten en heel veel natuurschoon.

De Tauernradweg

De Stelvio vind ik het minst lastig.

De Grossglockner is wondermooi en lastig doch jammer van het vrij drukke autoverkeer.

De Kaunertaler Gletscherstrasse is niet alleen het langst, is daarenboven vrij rustig, is erg onregelmatig en lastig met steile passages en heeft ook qua natuurschoon veel te bieden.

(Grossglockner Hochalpenstrasse)

Mijn lichte voorkeur gaat dus uit naar de Kaunertaler Gletscherstrasse.

Grossglockner Hochalpenstrasse

Grossglockner ; Am fuscher Torl op 2405m

Advertenties

Een reactie op Powerbikers in Oostenrijk (10-14 juli 2003)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s