Powerbikers in Merano, Italië (17-24 juni 2012)

(Rapportage: Jos Jansen)

Deelnemers: Jos Jansen, Médard Claes, Jaak Goossens, Mark Geuens, Willy Haemers en Eliane
Vervoer: Mercedes Sprinter van Médard Claes en Renault Traffic van Willy Haemers
Afstand Bocholt–Merano: 955km
Verblijf: Pension Winzerhof, Schalhofstrasse 3.
Zondag 17 juni:

Het is droog, fris en rustig wanneer we Bocholt om 04.00u verlaten.

Via Duitsland, Koblenz, Ulm, Fernnpas, Imst en Reschenpas arriveren we in Merano omstreeks 16.00u. Eenmaal de Reschenpas over wordt het steeds warmer, het landschap steeds mooier, de fruitplantages steeds talrijker en uiteindelijk wijst de temperatuur 34° bij aankomst in Merano: wat een verschil met het kille België.

De GPS gidst ons feilloos via toch wel smalle weggetjes naar ons verblijfsadres: Pension Winzerhof, Schalhoffstrasse 3. Het pension is omgeven door veel groen, ligt in een rustige buurt op ongeveer 1km van het centrum van Merano stad.

Bananenboom in de tuin van het hotel

De ontvangst door de uitbaters is hartelijk. Bij een verfrissende drank op het terras, genieten wij van het mooie weer en van de ons omgevende flora nl. kersenbomen, palmbomen, Japanse mispelboom, tot zelfs een bananenboom en kiwibomen. Médard klimt al onmiddellijk in de kersenboom en even later genieten wij van heerlijke verse kersen.

Wij mogen de fietsen meenemen naar onze kamer (allen voorzien van prachtig terras). Ons eerste avondmaal was ook een meevaller waarna wij nog enkele uren genoten op het terras van een heerlijke hoogzomerse avond.

Maandag 18 juni: Martelltal 
Vandaag staat een rondje Marteltal (Val Martello: 2088m hoogte) met als extra de beklimming naar Stalwieshoff (1600m) op het programma (totaal 130km).

De Etschradweg nabij Naturns

Na een stevig ontbijt vertrekken wij stipt om
09.00u. De temperatuur bedraagt dan al
30°: uiteindelijk zou het die dag 37° heet worden.

Na 2km verlaten wij Merano en volgen de kleinere weg naar Lagund: deze klimt gestaag gedurende een 3-tal km, daarna duiken wij terug naar beneden naar het dal om nabij Töll de vlakke tot licht stijgende Etschradweg (volledige geasfalteerd en verkeersvrij) gedurende 25km te volgen tot Laces. Het is een waar genoegen te pedaleren langs de bruisende rivier en tussen de appelplantages.

Vlakke aanloop naar Val Martello

In Laces slaan wij linksaf naar Val Martello: ineens is het gedaan met de pret. De voorlopig nog brede weg gaat onmiddellijk steil omhoog. Bij een temperatuur van meer dan 35°, zonder enige schaduw of een zuchtje wind, volgen 7 loodzware km’s. Een smal overdekt fietserbruggetje biedt daarna enige schaduw: daar wordt op iedereen gewacht. De gezichten zijn al getekend door de hitte en dit met nog 14km klimwerk voor de boeg. Na een korte

Eventjes uitrusten in de schaarse schaduw (37°) tijdens de zware klim

afdaling passeren wij het gehucht Ganda waarna de weg smaller wordt en de stijging terug oploopt. Verderop bereiken wij na 10 mooie steile haarspeldbochten van meer dan 10% een stuwmeer. De weg langs het stuwmeer is licht hellend en zorgt voor enige verpozing. Het venijn zit echter in de staart: 8 korte over elkaar liggende haarspeldbochten (bordje van 14%) over een lengte van 1,5km, gaan de laatste steile km vooraf.

Gelukkig is er boven een kraampje met frisdrank en valt er ook iets te eten.

Val Martello

Buiten enkele Nederlanders op de fiets en enkele motards is er daarboven niemand te bekennen. Jammer want het uitzicht op de sneeuw en de omringende bergtoppen is magnifiek. Boven beslissen wij om het extraatje van die dag (9km klimmen naar Stalwieshof vanuit Ganda) te houden voor een andere keer.

Hoe zwaar de klim ook was, de fantastische afdaling maakt veel goed. Terug in het dal besluiten wij terug de Etschradweg te volgen tot Merano.

Plots had Médard alle moeite om recht te
blijven ingevolge stuurbreuk.

Zonder woorden

Met één hand en een half stuur heeft hij nog een 20-tal km gereden tot ons pension. Gelukkig bleek er een zeer goede fietsenmaker te zijn in Merano waar onmiddellijk een nieuw stuur gekocht werd.

Het avondmaal was prima en daarna zakten wij lekker onderuit op het terras, bespraken bij een glaasje (fles) wijn de voorbije rit en besloten morgen reeds de rit over de Stelvio te doen.

Digest van de rit:
Afstand: 109km
Hoogteverschil: 1900m
Temperatuur: tussen 32 en 37°
Appreciatie: zeer mooi doch loodzware beklimming deels te wijten aan de warmte.
(opm.: Eliane en Willy reden 88km voor 1000m hoogteverschil)

Dinsdag 19 juni
Vandaag staat een rondrit Stelvio (2758m) – Vinschgauerhöhenstrasse (1573m) op het programma.

Fietsweg naar Prato door de plantages (Mark en Eliane)

Na het ontbijt worden de fietsen in het busje geladen en rijden wij 35km terug in het dal naar Laas van waaruit we de rondrit beginnen. In Laas vinden we een mooie parking voor onze bus vlakbij de rivier. Het is weer volop zonnig en al warm wanneer we om 10.20u starten.

Via een heel mooie en rustige fietsweg fietsen we naar Prato allo Stelvio en vatten de beklimming van de Stelvio aan. 25 zware km’s verder wenkt de top: vandaag zijn er heel wat meer fietsers te bespeuren dan gisteren en ook de vele motards genieten van deze uitzonderlijke klim. Boven is het erg druk; de hotdogkraampjes en souvenirwinkeltjes doen gouden zaken: ook wij kopen een Bandana. Het is 23° boven.

Proficiat

Na een halfuurtje dalen we terug af: 8km onder de top komen wij Willy en Eliane tegen die zich die dag alleen tot doel gesteld hebben, de top van de Stelvio te halen (waarin zij ook zullen lukken).

Na een helse afdaling eten wij een spaghetti in Prato en vatten dan het 2degedeelte van de rondrit aan. Via een rustige weg rijden wij ’t dorpje Sluderno binnen, het duurt even vooraleer ik het juiste weggetje vindt die leidt naar het hooggelegen dorpje Tanas.

VinschgauerHöhenstrasse vanuit Sluderno

Het smalle weggetje (de VinschgauerHöhenstrasse) stijgt onmiddellijk met meer dan 10%. Gelukkig bevinden zich links van ons fruitplantages waarin de watersproei installaties volop werken en die ons een welkome douche bezorgen gedurende enkele honderden meters: het is intussen immers weer 36°. Het weggetje blijft maar stijgen doch vlakt hogerop iets af. Gedurende 12km genieten wij van weergaloze uitzichten aan onze rechterkant op het dal en het tegenoverliggende Stelvio-massief.

Kasteel Churburg op achtergrond en daarvoor de verfrissende sproeiinstallaties

Na Tanas duikt de mooi geasfalteerde weg steil naar beneden. Médard en Jaak kunnen zich niet bedwingen en storten zich als gekken in de diepte (Jaak is in zijn nopjes met zijn nieuwe BMC die volgens hem daalt als een speer). Beneden steken wij de grote weg over via een smal fietstunneltje en komen na enkele honderden meters terug uit in Laas bij onze bus.

Kilometerslang heerlijke vergezichten

Vermits Willy en Eliane nog niet terug zijn van hun rit naar de Stelvio, zoeken wij in het gezellige centrum een schaduwrijk terrasje op. Een uurtje later zijn ook Willy en Eliane terug en kunnen wij allen moe maar voldaan terug naar ons hotel.

Digest van de rit:
Afstand: 90km, 71km voor Eliane en Willy (beklimming Stelvio)
Hoogteverschil: 2650m
Temperatuur: bloedheet
Appreciatie: de Stelvio blijft een uitzonderlijke klim doch de VinschgauerHöhenstrasse was een ware ontdekking.
Anecdote: Onderweg met de bus van Médard naar Laas worden wij door de Italiaanse policia aangemaand om aan de kant te gaan; blijkbaar vonden zij die grote bus verdacht en wilden zij de inhoud inspecteren. Toen zij aan onze wielerkledij zagen dat wij fietsers waren, vroegen zij enkel de identiteitsformulieren van de chauffeur. De bestuurder, Médard dus, bleek geld en portefeuille inclusief pas en rijbewijs vergeten te hebben in het hotel. In zijn beste Duits probeerde hij uitleg te geven. Het moet zijn dat de policia ook reeds last had van de warmte, want Médard kwam er vanaf met een vermanende vinger.

Woensdag 20 juni 
Op het programma staat een rondrit over Mendelpas (1363m) en Gampenpas (1512m) met als toemaatje de beklimming van Monte Penegal (1720m): totaal 128km 

Bloedheet is het als we om 09.00u Merano verlaten en de weg inslaan naar Lana. Na Lana rijden wij kilometerslang over zeer rustige wegen door de fruitplantages richting Bolzano.

In Missiano slaan wij de weinstrasse in richting Appiano. Na het dorpje St. Paul volgt reeds een stevige beklimming. Na Appiano slaan wij rechtsaf richting Mendelpas (Passo di Mendola). In 14km dienen wij 955m hoogteverschil te overbruggen. Dit is gemiddeld zwaar doch door het gebrek aan schaduw in de bloedhete zon (36°) was het toch een lijdensweg.

Dringend behoefte aan iets fris na de zeer hete beklimming van de Mendelpas en de slopende Monte Penegal (terrasje op top Mendelpas)

Enkele honderden meters voorbij de top van de Mendola is er rechts de afslag naar Monte Penegal: 4km klimmen voor 400m hoogteverschil: een helse klus dus. Enkel Médard vind de moed om in deze temperaturen deze berg aan te vallen. Ondertussen genieten wij op een terrasje van een spaghetti en een verkoelend drankje. Volgens Médard is de Monte Penegal ongelooflijk steil en heeft hij praktisch de ganse klim op de pedalen gelopen. Nog op het terras besluiten wij (wegens de hitte) de rondrit iets in te korten.

Eventjes stoppen tijdens afdaling van Gampenpas

Halverwege de afdaling van de Mendelpas slaan wij in een prachtig berglandschap rechtsaf naar Fondo van waaruit het nog 13km is tot de top van de Gampenpas (Passo del Palade). Deze beklimming is best gemakkelijk zodat wij samen kunnen blijven en toch een stevig tempo ontwikkelen. De afdaling naar Merano toe is effenaf subliem: goede weg (alleen kasseitjes in de enkele tunnels), heerlijke haarspeldbochten en lange stukken waar de snelheid opgedreven kan worden.

In afdaling Gampenpas

Uiteraard kunnen Jaak en Médard zich weer volop uitleven.

In ons hotel, ploffen we neer in de terraszeteltjes en drinken allemaal een fles water (sommigen zelfs twee of drie). Na het avondmaal doen Jaak, Eliane en ik een wandeling naar Trautmanshof (Botanische tuin) die ongeveer 2km verwijderd ligt van ons hotel.

De dagelijkse zwembeurt van Mark

Achteraf drinken we allen een glaasje wijn en gaan daarna – zoals iedere dag – omstreeks 23.00u slapen.

Digest van de rit:
Afstand: 98km, Médard 108km
Hoogteverschil: 1950m, Médard 2308m
Gemiddelde: 21km/uur
Appreciatie: zeer mooie rondrit: in normale omstandigheden niet te zwaar doch bij 35° is vooral de beklimming van de Mendelpas in de voormiddag lastig: het lijkt me dan ook interessanter om deze rit andersom te rijden (eerst Gampenpas, daarna Mendelpas)
Willy en Eliane nemen een rustdag en verkennen de regio met de moto.

Donderdag 21 juni
Het programma voorziet een lichte rit van 110km over de Weinstrasse naar Caldaro, Auer, Bolzano met 400m hoogteverschil.Wij besluiten echter een korter ritje van 60km te doen rondom Merano met weliswaar meer klimkilometers. 

Richting Slot Fragsburg

Vrij snel na de start slaan wij een smal weggetje in dat onmiddellijk oploopt naar 15%.

Na een 5-tal km heb ik door dat ik de verkeerde rit geactiveerd heb op mijn GPS nl. een ritje van 18km naar Slot Fragsburg. Wij keren terug en even later zitten wij toch op de goede weg richting Merano 2000 en Avelengo. De weg klimt steil en er is redelijk veel autoverkeer. Na 12km klimmen volgt een lange tunnel en de afslag naar Merano 2000.

Richting Fragsburg

Wij rijden evenwel rechtdoor naar Avelengo (gekend voor de Häflinger paarden) en vanaf dan is het veel rustiger.

De weg klimt en daalt afwisselend in een lieflijk berglandschap (Tschöggelberg). In Verano (Vöran) vinden we een mooi terrasje en genieten wij bij een verfrissend drankje van het heerlijke weer (stralende zon bij 35°) en uitzicht. Na Verano fietsen wij in een schitterend landschap naar Meltina om vervolgens via een spectaculaire afdaling van 13km het mooie dorp Terlano in het dal te bereiken.

Boven Merano (Tschöggelsberg)

Daar nemen wij de Etschradweg richting Merano en toevallig halen we na enkele
km’s Eliane en Willy in die vandaag hun eigen rustige rit rijden.

Geweldige uitzichten

Op wandel naar Merano Stad

Uiteindelijk zijn we vrij vroeg terug in ons hotel. Tijd dus om Merano stad een bezoekje te brengen. Merano blijkt een heel gezellige stad te zijn, met prachtige wandelpromenades, mooie winkelstraten en enkele feeërieke pleintjes.

Stadszicht (mooie stad)

Na alweer een lekker avondmaal, nestelen wij ons voor de 5de avond op rij op het gezellige terras. Bij een lekker glaasje wijn praten wij over van alles en nog wat (doch vooral het feit dat Mark zijn oog heeft laten vallen eerder op de dag in de fietsenzaak op een splinternieuwe Colnago, krijgt veel aandacht). De avond wordt ook opgefleurd door de mooie zangstem van Eliane die bij het zingen van “Junge, kommbaldwieder” ook de andere aanwezige Duitse gasten op het terras in vervoering weet te brengen.

Unieke wandelmogelijkheden

Zoals alle dagen, zit iedereen omstreeks 23.00u in zijn bed.

Digest van de rit (rondrit Merano over de Tschöggelsberg):
Afstand: 68km.
Hoogteverschil: 1650m
Gemiddelde: 18,7km/u
Appreciatie: Weg naar Avelengo en Merano 2000 (te) druk tot na de lange tunnel, daarna enig mooi.
Opmerking: Eliane en Willy reden ongeveer 50km via de fruitplantages richting Bolzano en terug via de Etschradweg.

Spijtig maakte Eliane een val doch op wat schaafwonden aan de knie na, viel het nogal mee.

Vrijdag 22 juni
Rondrit Val Passiria – Jaufenpas (Passo di Giovo: 2099m)

Heerlijke beklimming

 Vorige nacht heeft het geonweerd en wat geregend. Vandaag is de temperatuur iets minder warm (toch nog 32°). Willy besluit de rit te doen met zijn moto (een enig mooie Harley), dewelke hij meegebracht heeft in zijn camionette. Op die manier kan hij ook zijn vrouwtje Eliane aanmoedigen want zij wil absoluut de beklimming van de Jaufenpas (20km voor 1420m hoogteverschil) op haar palmares.

Indrukwekkend decor

Via de fietsweg langs de Passeier-rivier fietsen wij in 20km lichtjes bergop door het Passeiertal naar St. Leonardo in Passiria alwaar de klim begint. Het weggetje langs de wildstromende rivier is smal en grotendeels onverhard maar toch doenbaar met de racefiets. Daarenboven zijn de enkele smalle bruggetjes redelijk glad wegens de regenval van de voorbije nacht. Dit traject word bijna volledig in de schaduw van de bomen en struiken gereden. Het is heerlijk koel en dit is een welkome afwisseling voor de voorbije dagen: wij genieten dan ook volop.

Zoals in mijn beste jaren: full speed

In San Leonardo beginnen wij dan ook fris aan de beklimming van de Jaufenpas. Jaak neemt als taak op zich bij Eliane te blijven tot op de top.

Zelf heb ik deze pas enkele jaren terug nog beklommen in omgekeerde richting tijdens de Ötztalradmarathon. Deze col is mij bijgebleven als een zeer aangename beklimming en afdaling zonder extreme steile passages. Ik begin dan ook gezwind aan de klim en kan een lekker soepel beentempo aanhouden tot op de top. Dit is echt een col om van te genieten; niet te zwaar, heel afwisselend en zeer mooie uitzichten.

Met de glimlach

Ook de andere Powerbikers vinden dit een heerlijke col. Ook Eliane slaagt er in om – steeds in gezelschap van Jaak en regelmatig aangemoedigd door Willy – vrij vlot de top te halen.

In de Refuge boven op de top genieten Médard, Mark en ik van de heerlijke Goulashsoep.

Terug in San Leonardo verzamelen wij allemaal op een hotelterrasje en nuttigen een spaghetti of broodje.

De Top

Wij besluiten dan om de terugweg te doen via de hoofdweg van het Passeiertal. Mijn vrees voor druk verkeer blijkt ongegrond: het valt best mee en daar het traject licht bergaf is, slagen wij erin om omzeggens tegen 40km/uur terug te rijden. Wij zijn dan ook in een mum van tijd terug in Merano.

Willy en Eliane doen met de Harley nog de rondrit via Avelengo en klimmen ook naar Val Martello.

Digest van de dag:
Afstand: 82km
Hoogteverschil: 1850m
Gemiddelde: 20km/uur (dit lage gemiddelde is vooral te wijten aan het feit dat wij de eerste 20km over de vrijwel onverharde fietsweg in het Passeiertal, gereden hebben aan een zeer rustig tempo)
Appreciatie: De Jaufenpas is echt een aanrader om te fietsen.

Zaterdag 23 juni
De laatste rit: Val d’Ultimo (1860m) en Mariolberg (1450m –weg SP41)

Vannacht heeft het weer geonweerd en vanmorgen is het beduidend frisser. In zeer aangename fietstemperaturen (23°) vertrekken wij dan ook om 09.00u voor onze laatste rit naar het Val d’Ultimo.

In Merano rijden wij zuidwaarts naar Lana (316m hoogte) alwaar een mooie weg rechts het Val d’Ultimo aankondigt.

Het dal is 35km lang voor 1500m hoogteverschil. De weg stijgt al meteen flink met enkele mooie haarspeldbochten. Jaak voelt zich vandaag kiplekker en legt er duchtig de pees op zodat ikzelf, Médard en Mark alle moeite van de wereld hebben om het tempo te volgen. Eliane en Willy zoeken ook hun eigen tempo en zullen het dal volgen tot San Valburgo.

De SP 41 (Mariolberg)

Na enkele km’s afzien, fluister ik Jaak toe dat wij nog 30km moeten klimmen. Een slimme zet, zo blijkt, want Jaak neemt wat gas terug. Doch even later kan Médard zich niet meer inhouden en weg is ie: even later volgt ook Mark zijn voorbeeld. Als de weg enkele km’s verder terug ietwat daalt, wachten zij ons op. Wij naderen het dorpje S. Pancrazio en daar heb ik een verrassing in petto.

Hoogste punt SP41

Plots doe ik teken dat wij scherp rechtsaf moeten: wij verlaten de dalweg en slaan een onooglijk klein weggetje in dat onmiddellijk met 15% dehoogte inschiet. Het is de SP41: een kronkelende weg die hoog boven het dal uitklimt naar de Mariolberg en een 15-km verder opnieuw de dalweg vervoegt in het dorp San Valburga. De stijgingspercentages zijn niet van de poes en wij wanen ons in niemandsland: buiten 2 mountainbikers en een tractor niets of niemand gezien: de uitzichten zijn weerom schitterend.

Aankomst Mark op de Mariolberg

In San Valburga nemen wij enkele foto’s aan de stuwdam: Médard is ondertussen reeds verder gereden en zal het voorziene programma volledig rijden.

Jaak, Mark en ikzelf gaan eerst iets eten in San Valburga. Dan zien wij dreigende regenwolken verderop in het dal en besluiten dan maar om terug naar het hotel te rijden.

Stuwdam San Valburga

Als wij vertrekken, druppelt het een beetje doch na enkele km’s in overwegend dalende lijn zijn wij de bui voor. Wij bereiken dan ook droog ons hotel.

Twee uurtjes later is ook een tevreden Médard terug.

Stuwmeer op 1131m hoogte in Val d’Ultimo

Digest van die dag:
Afstand: 60km, Médard: 93km
Hoogteverschil: 1500m, Médard: 2150m
Temperatuur: aangenaam fietsweer (23°) met neiging tot buien doch dat bleek mee te vallen.
Appreciatie: fijne rit door een mooi dal met als niet te missen extraatje een steile lus via de Mariolberg.
Willy en Eliane fietsen vandaag 41km in het Val d’Ultimo.

 

 

 

 

Zondag 24 juni
Helaas: onze fietsvakantie is voorbij. Om 09.00u vertrekken wij naar huis. Via Bolzano, Insbruck, Fernpas, Duitsland komen wij terug in Bocholt aan om 21.00u. Een fantastische vakantie zit erop.

Nuttige info over Merano en omgeving:
Verblijfshotel: www.winzerhof.it
Interessante links:
www.etschradweg.com
www.roadbike-holidays.com
www.meranerland.com

Met dank aan Eliane, Willy, Jaak, Mark en Médard voor het fijne gezelschap.

Kommentaar van Willy en Eliane:
Het was een schitterende vakantie waarvan wij vooral zullen onthouden:
– het fantastische weer in een mediterrane omgeving
– leuk hotel met zwoele gezellige terras avonden
– gezellige medereizigers
– toffe fietstochten aanpasbaar aan ieders fysieke mogelijkheden
– schitterende radweg in het dal en talrijke klimmogelijkheden met voor ons de Stelvio als hoogtepunt
– de week is omgevlogen
– Merano, hier kom ik terug
– met dank aan de organisator Jos

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s